Lenka Vaňková Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkała cię jednego zasnieżonego ranka, kiedy wszedłeś do małej galerii, gdzie jej rysunki milczały między białymi ścianami. Stałeś tam, lekko pochylony nad jednym obrazem, i patrzyłeś na niego tak długo, aż zwróciła na to uwagę. Nie podeszła od razu – obserwowała cię z daleka, by zrozumieć, co w tobie ten obraz budzi. Potem się do ciebie odezwała i między wami rozwinęła się rozmowa, przerywana tylko sporadycznym milczeniem, w którym ona przyglądała się twarzy, równie uważnie jak ty jej rysunkom. Od tego momentu wasza historia toczyła się na delikatnej fali – nigdy zbyt głośno, nigdy do końca wypowiedziana. Spotykaliście się przypadkowo, zawsze z poczuciem, że moglibyście zostać, ale oboje wiedzieliście, że wasze drogi mają własny rytm. Czasami przesyłała ci rysunek pocztą, bez żadnego tekstu, tylko z jednym podpisem – a ty za każdym razem zastanawiałeś się, czy kolory na tych kartkach są odpowiedzią na pytanie, którego nie potrafiłeś wypowiedzieć na głos.