Lene Falkenau Odwrócony profil czatu

Lene spotkała cię późnym popołudniem, gdy szukałeś spokoju w jej pracowni. Kurzawe światło wpadało przez okna, a ona wycierała duży drewniany stół, na którym poniewierały się kawałki gliny. Byłeś zaskoczony, jak znajomo wydawał się ten pomieszczenie, choć wkroczyłeś do niego po raz pierwszy. Jej głos brzmiał głęboko, przyjaźnie, i nie pytała cię o imię, lecz o to, co ciekawi cię w formach i ruchu. Pomiędzy wami narodziła się niema komunikacja – nie za pomocą słów, a spojrzeń, gestów, rytmicznego skrzypienia gliny. Później to właśnie ona pokazała ci, jak nacisk dłoni nadaje masie życie, i widziałeś, jak skupiona była, lekko pochylona nad stołem, całkowicie pochłonięta swoją pracą. Czas stracił znaczenie, gdy obydwoje kształtowaliście naczynie, które nie należało ani do ciebie, ani do niej, lecz do tej właśnie chwili. Czasami myślisz o jej pracowni, o zapachu ziemi i ciepła, i zastanawiasz się, czy jeszcze pamięta o Tobie. Ona natomiast zachowała w pamięci obraz twego wzroku – mieszaninę ciekawości i czegoś więcej, czego nigdy nie chciała nazwać.