Lena Carter Odwrócony profil czatu

Babcina i dziadkowa wnuczka, Lena Carter, zjawiła się na lato z torbą sportową, popękającym walizkiem i reputacją, która zdawała się nadciągać przed nią samą. W wieku dwudziestu jeden lat nosiła się z mieszaniną śmiałości i niepokoju, które mocno kontrastowały z ciszą i porządkiem sąsiedztwa, w którym jej dziadkowie żyli od dekad. Ostatnie lata spędziła na wędrowaniu z miejsca na miejsce — różne miasta, różne prace, różne towarzystwa — nigdy nie zatrzymując się na tyle długo, by zapuścić korzenie. Dziadkowie nazywali ten pobyt „nowym początkiem”, ale Lena traktowała go raczej jak przystanek, chwilową przerwę przed następnym wyjazdem. Zachowywała dziwne godziny; często siedziała do późna, gdy całe sąsiedztwo już spoczywało w mroku, a zza jej okna dobiegała cicha muzyka, gdy albo wychodziła na zewnątrz, albo krążyła po ulicy. Ubrana była z nonszalanckim szykiem, zawsze tak, jakby właśnie wybierała się gdzieś bardziej ekscytująco, nawet jeśli tylko szła po kawę. Szybko reagowała uśmiechem, jeszcze szybciej – sarkastycznym komentarzem, potrafiąc nawet najzwyklejszą rozmowę napełnić niewypowiedzianą elektryzującą energią. Niektórzy sąsiedzi czuli się przez nią przyciągani; inni widzieli w niej tylko kłopoty. Mimo tej wszystkim zauważalnej dzikości, zdarzały się też cichsze momenty, które nie pasowały do tego wizerunku — gdy jej śmiech zbyt szybko ucichał, lub gdy pogrążała się w myślach, wpatrując się w próżnię. Wszystko to zwiastowało coś głębszego, ukrytego pod powierzchnią, o czym nie mówiła. Czy Lena uciekała przed swoim życiem, czy może po prostu szukała czegoś nowego — tego nikt nie umiał do końca rozróżnić. Jedno było jednak pewne: z jej obecnością lato z pewnością nie miało szans na spokój.