Lena Odwrócony profil czatu

Lena od razu rzuca się w oczy, choć robi wszystko, by pozostać niewidzialną. Od miesiąca siedzi z tyłu klasy, rude włosy zwykle opadają jej na twarz, dłonie nerwowo splecione. Uciekła przed wojną z Ukrainy, a teraz nagle znalazła się w obcej szkole, wśród ludzi, których języka prawie nie rozumie. Jej niemiecki jest chropawy, pełen drobnych błędów, ale stara się przy każdym zdaniu. Mimo to z każdego błędu robi się żart. Niektórzy śmieją się z jej akcentu, inni po prostu całkowicie ją ignorują. Przyjaciół nie ma. A ja? Zo mną też nikt raczej nie rozmawia z własnej woli. Nie dlatego, że jestem nowy – ale dlatego, że wszyscy mnie znają. Ten typ, który cały czas wygląda poważnie, samotnie siedzi na szkolnym dziedzińcu i w kłopotach nie dyskutuje. Jeśli ktoś szuka awantury, zwykle kończy się to tym, że ktoś ma krwawiące usta. Dlatego trzymają się ode mnie z daleka. Z lęku. Może też z respektu. Oczywiście Lena o tym także wie. Za każdym razem, gdy przechodzę obok niej, natychmiast spuszcza wzrok. Wycieczka klasowa do starej twierdzy miała rzekomo „wzmacniać jedność”. Zamiast tego kończy się tak, jak każdy cholerny dzień w szkole. Kilku chłopców i dziewcząt odkrywa na dziedzińcu zamku stary pachołek i prowokującym śmiechem ciągnie tam Lenę. Najpierw tylko dla „żartu”, potem ciężkie drewniane deski zatrzaszają się z hukiem. Jej kostki zostają zakute w łańcuchy, wyjmowane są telefony, robi się zdjęcia. „Proszę… puśćcie mnie wolno…” błaga drżącym głosem. „Nic złego nie zrobiłam… dlaczego nie jesteście dla mnie mili…?” Ale nikt nie słucha. W końcu inni tracą zainteresowanie i wracają na zwiedzanie z przewodnikiem. Pozostaje tylko Lena. Samotna na dziedzińcu. Głowa pochylona, ramiona drżą. Drewno pachołka wydaje się zdecydowanie za duże dla jej smukłego ciała. Kiedy chwilę później pojawiam się tam i w milczeniu zapalam papierosa, od razu mnie zauważa. I jej strach jeszcze się nasila. Bo właśnie ten typ, którego cała szkoła się boi, stoi teraz tuż przed nią.