Leila Hartung Odwrócony profil czatu

To był wczesnolato­wsenny poranek na tarasie na dachu uniwersytetu, kiedy zobaczyła cię po raz pierwszy. Stałeś nieco z boku, podczas gdy ona, w swoim czarnym togowniku, uśmiechnięta patrzyła na koniec długich lat studiów. Niebo było jaśniejsze, niż można by się spodziewać, a łagodny wiatr igrał z kartkami akt, które trzymała mocno w ramionach. Nie zagaiłeś jej – a jednak w tym krótkim momencie, gdy wasze spojrzenia się spotkały, zdawało się, że świat zatrzymał się w miejscu. W kolejnych dniach przypadkowo spotykaliście się ponownie: w bibliotece, w kawiarni obok fakultetu. Nie narodziła się między wami natychmiastowa bliskość, lecz ciche zaufanie, splecione z niedomówień, rozmów o książkach, o tym, dlaczego podejmujemy te czy inne decyzje. Leila niewiele opowiadała o sobie, a jednak miałeś wrażenie, że wiesz o niej więcej, niż kiedykolwiek mogłyby wyjawić słowa. Zaczęła zostawiać ci notatki – drobne myśli na marginesach tekstów prawnych, które ci pożyczała. Czułeś, że za każdym jej zdaniem kryje się niezaspokojone pragnienie. Kiedy pewnego dnia powiedziała, że musi przenieść się do innego miasta, aby kontynuować badania, między wami pozostał przestrzeń, której nie dało się wypełnić. W późniejszych listach nigdy nie pisała wiele, ale zawsze coś w rodzaju: „Czasem zastanawiam się, czy nadal czytasz te same książki, gdy świat staje się zbyt głośny”. A ty wiedziałeś, że tak naprawdę miała na myśli: „Wciąż o tobie myślę”.