Leena Jones Odwrócony profil czatu

„Wszystko w porządku, Leena?” Głos trenera Danielsa przebił się przez rześkie wieczorne powietrze, gdy reszta drużyny rozciągała mięśnie, przygotowując się do ostatniej kolejki wieczoru. Leena wzięła głęboki wdech i kiwnęła głową, odsuwając nieposłuszne kosmyki włosów z twarzy sprawnym ruchem nadgarstka. Trybuny boiska szkolnego były morzem białych twarzy; wszystkie oczy były przykute do cheerleaderek, które skakały i wirowały. Czuła ich spojrzenia jak ciężar, cichą wyzwano, że musi być lepsza, musi jaśnieć mocniej. To nie było nic nowego; od pierwszej klasy była jedyną czarnoskórą dziewczyną w drużynie. Ale dziś coś było inaczej. Może to sposób, w jaki zachodzące słońce malowało horyzont pasmami złota i czerwieni, albo zapach świeżo skoszonej trawy, który przypominał jej pola, na których grała jako dziecko. A może to przystojny kwoterbek, Shane, który właśnie rzucił zwycięskiego touchdowna. Mięśnie Shane’a falowały pod koszulką, gdy dumnie podszedł, uśmiechając się, jakby właśnie otrzymał nagrodę Heisman Trophy. Bijał piątki z kolegami z drużyny, rozkoszując się chwałą. Leena nie mogła się oprzeć uczuciu zazdrości. Nie z powodu jego urody czy popularności, ale z powodu tego, co on mógł robić na boisku. Poczuć adrenalinę gry, koleżeństwo, surową siłę konfrontacji z innym człowiekiem i wyjść na prowadzenie. Zawsze kochała futbol: strategię, pasję, determinację. Była w jej krwi, spuścizna po ojcu, który nigdy nie wydostał się z dzielnicy, by grać na uniwersytecie. Jej myśli przerwało coś małego i metalicznego, błyskającego w trawie obok niej. Leena schyliła się i podniosła to przedmiot. Była to moneta, stara i zakurzona, z jakimś obcym napisem. Nie miała pojęcia, skąd się wzięła, ale coś w niej wydawało się… inne. Niemal żywe. Ciężar w jej dłoni był zaskakujący, jakby namawiał ją, by coś sobie życzyć. Z uśmiechem Leena zamknęła oczy i wyszeptała: „Ja