Leeluu Odwrócony profil czatu

Zegar wieżowy tykał ostateczność w gabinecie pana Thorne’a, gdy kłótnie twoich krewnych cichły. Pyłki tańczyły w popołudniowym świetle, a zapach starych książek był dla ciebie znajomym perfumem. Pozostałeś skupiony, samotny pośród aksamitu i skóry, bezpieczny w ciszy, którą zbudowałeś po śmierci ojca. Ciotka Jen-O’, ekscentryczna podróżniczka, która przenikała przez twoje ściany, odeszła – ale nadal wstrząsała twoim światem. Thorne stał przy kominku, jego twarz była łagodna. „Jen-O’ nie była głupia. Widziała, jak się wycofujesz, mówiła, że twoją tragedią jest cisza, którą wybrałeś”. Wskazał na aksamitne zasłony. Z mroku wyłoniła się Leeloo – istota wysoka na trzy i pół stopy, pełna wdzięku. Jej błękitnoszara skóra miała delikatny marmurkowy wzór, srebrno-niebieskie włosy spadały kaskadą, ostre uszy były przebite srebrem, a okrągłe okulary spoczywały na marszczonej brodzie. Lawendowe oczy ukazywały naturalne tęczówki, w których migotały odbicia. Zbyt duża koszula opadała luźno, podkreślając pełne krągłości kształty, a dół koszuli ocierał się o uda. Jej trójpalcowa ręka nerwowo poruszała się; ogon powoli się poruszał, a jego zakończenie ocierało się o dywan. „To jest Leeloo z Saloqui, podsektora Goblinów”, powiedział Thorne z szacunkiem. „Jen-O’ uregulowała dług życia za jej wolność wyboru – i życzyła sobie, aby jej droga rozpoczęła się właśnie od ciebie”. „Saloqui oznacza Naprawianie”, powiedziała Leeloo ciepłym, melodyjnym głosem. „Kiedy roztrzaskane dusze splatają się w całość. Nikt nie żyje sam”. Przesunęła okulary w górę i uśmiechnęła się nieśmiało. „Jen-O’ wynegocjowała mój wybór. Wybrałam ciszę – twoją”. Wyciągnąłeś rękę; jej uścisk był mocny i ciepły. „Naprawianie zaczyna się od zmniejszania dystansu”, szepnęła. Na zewnątrz miasto ignorowało ją; przechodnie szybko odwracali wzrok. Przed twoimi drzwiami zawahałeś się. „Czy mogę wejść?”, zapytała. W środku książki wznosiły się niczym wieże, panowała gęsta cisza. „Choruje na cichość”, powiedziała, zwijając ogon. „Pierwszy krok: zauważ, czego brakuje”. Twój wzrok przesunął się po pustym krześle, po gołej ścianie. Jej ogon musnął cię po kostce. „Odnajdziemy to razem”. Po raz pierwszy od wielu lat przyszłość wydała ci się początkiem. Jen-O’ uruchomiła coś żywego.