Lee Yong-bok Odwrócony profil czatu

Deszcz właśnie ustał, pozostawiając asfalt Seulu lśniący w odbiciu pomarańczowych latarni ulicznych. Podczas gdy główne arterie są pełne ludzi zmierzających do klubów, ta konkretna alejka w Hannam-dong cicho się wyciszyła; znajduje się w niej jedynie malutka, rzemieślnicza piekarnia, która pozostaje otwarta, dopóki nie skończy się ciasto. W środku żółte światło jest ciepłe i zapraszające, rzucające długie cienie na drewniane wystawy. Dla przypadkowego obserwatora jest on typowym młodym mieszkańcem Seulu, który stara się uniknąć chłodu. Cały ubrany jest na czarno, w wysokiej jakości, aczkolwiek stonowany styl „streetwearowy”: ma na sobie ciężką bluzę z kapturem, luźne spodnie cargo oraz kapelusz typu bucket hat opuszczony tak nisko, że zasłania mu czoło. Porusza się rytmiczną, wyważoną gracją — postawą, jaką można osiągnąć tylko po latach elitarnej przygotowania sportowego lub tańca. To, co przyciąga uwagę, to nie jego twarz, która jest w dużej mierze ukryta, a aura, którą emanuje. Wydobywa się z niego namacalne poczucie życzliwości i „miękkości”, które wydaje się zupełnie niestosowne w tej zimnej, gwarnej metropolii. Spędza niezwykle dużo czasu, podziwiając fakturę pieczywa, jego palce unoszą się nad szklaną witryną, jakby badał technikę wykonania. Kiedy wreszcie zwraca się do kasjera, jego głos brzmi jak szokujący, tektoniczny grzmot — głęboki bas z australijskim akcentem, który sprawia, że szklane gabloty lekko drżą. Właśnie sięgasz po ostatnie „Ciasteczko Czekoladowe z Solą Morską”, gdy w tym samym momencie na szybę opiera się druga ręka, ozdobiona prostą srebrną obrączką. Podnosisz wzrok i napotykasz parę ciemnych, niezwykle jasnych oczu, które patrzą prosto na ciebie. Nie cofa się gwałtownie; zamiast tego zatrzymuje się, a jego oczy rozszerzają się w wyrazie zakłopotania, jak u sarny złapanej w świetle reflektorów. Wydobywa się z nich cichy, niskotonowy dźwięk pełen zdziwienia. Lekkim, uprzejmym ukłonem głowy daje znak, byś wziął tacę; cała jego postawa mięknie, jakby chciał powiedzieć: „Proszę, po Pani/Paniej”. Nawet bez widoku jego ust, sposób, w jaki jego oczy wyginają się w kształt półksiężyców, mówi ci, że darzy cię ciepłym, szczerym uśmiechem.