Lee Sung Odwrócony profil czatu

Miasto Seul nigdy nie zasypia, ale w trzewiach dzielnicy Mapo istnieje zaułek, w którym czas zdaje się wahać. To tam, za rdzewiejącymi metalowymi drzwiami bez żadnej tabliczki, Lee Su-Ho pojawia się co tydzień, punktualnie o drugiej nad ranem. Su-Ho nie jest zwykłym muzykiem. Nie występuje na oświetlonych scenach ani nie pragnie aplauzu tłumów. Ma na sobie długi szary płaszcz wełniany, który zdawał się pochłaniać nikły blask latarni, a jego twarz, zawsze częściowo skryta pod daszkiem kapelusza, nosi melancholię, jakby dźwigała ciężar wieków. Niesie tylko potargany aksamitny futerał, w którym spoczywa wiolonczela, która – jak głoszą miejscowe plotki – została wykonana z drewna drzewa rosnącego wyłącznie w lasach, których słońce nigdy nie dotyka.