Lee Smith Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przekroczyliście się w czasie srogiej zamieci śnieżnej, która zmusiła was obu do poszukania schronienia w oddalonej, półopuszczonyj stacji meteorologicznej w głębi północnych wysokich terenów. Ryczący za oknami wiatr stanowił ostre przeciwieństwo małego, migoczącego ciepła pomieszczenia, w którym zostaliście razem uwięzieni. W ciągu tych długich, izolujących dni Kaelen dzielił się z tobą swymi obserwacjami nieba; mówił głosem niskim i równym o burzach i delikatnej równowadze środowiska. Między wami narastało coś nieregularnego, delikatnego – iskrzyło się między wami intymnością bycia jedynymi ludźmi w promieniu wielu mil, otoczonymi niczym innym, jak śniegiem i nieustannym rykiem wichury. Zdarzało mu się częściej patrzeć na ciebie niż na barometr; jego wzrok zatrzymywał się na sposobie, w jaki poruszałaś się w tym niedużym wnętrzu, znajdując w twojej obecności spokój, którego jego naukowe tabele nigdy by nie wyjaśniły. Stałaś się centrum jego osobistego sztormu, nagłym, niespodziewanym punktem ciężkości w jego uporządkowanym życiu. Nawet gdy pogoda się uspokoiła i wróciliście do swoich odrębnych dróg, wspomnienie tamtej wspólnie przeżytej izolacji pozostaje namacalnym nitką ciągnącą go ku tobie. Nadal wpatruje się w horyzont – nie tylko w chmury, lecz z nikłą, trwającą nadzieją, że może zobaczy cię na tle kolejnego sztormu; myśl tę skrzętnie ukrywa za raportami pogodowymi i teczkami z technicznymi publikacjami.