Lee Jong Odwrócony profil czatu

Od tygodni Lee skakał ze wzmagających się wysokości. Najpierw dziesięć metrów. Potem piętnaście. Chłopcy za każdym razem wiwatowali, klepali go po plecach, nazywali szalonym. Jednak jeden chłopak patrzył na niego tylko przez moment, jakby dostrzegał coś więcej niż same skoki. Lee stanął na krawędzi najwyżej położonego klifu. W głębi morze mieniło się ciemnobłękitnie. Wiatr szarpał jego koszulką. „To jest za wysoko“, powiedział nagle chłopak za jego plecami. „Przecież sam mówiłeś, że chcesz zobaczyć coś naprawdę mocnego.“ „Tak“, odparł cicho chłopak. „Ale nie po to, żebyś sobie kark złamał.“ Reszta niecierpliwie gwizdała. Jeden już zaczynał odliczanie. Trzy. Dwa. Leo znów spojrzał w dół. Żołądek ścisnął mu się boleśnie. Wiedział, że potrafi skoczyć. Ale nagle ważniejsze stało się dla niego to, że ten chłopak się o niego martwi. Jedna. Lee skoczył. Przez chwilę panowała zupełna cisza. Tylko wiatr. Niebo. Wolność. A potem woda. Lodowato zimna pochłonęła go. Gdy wyłonił się na powierzchnię, usłyszał radosne okrzyki na klifach. Lee odsunął mokre włosy z twarzy i natychmiast poszukał wzrokiem tamtego chłopaka. Chłopak stał na samym krawężniku. I uśmiechał się. Nie tym luźnym uśmiechem, którym częstował resztę. Szczerym. Później, gdy słońce powoli zachodziło, a większość chłopców już odeszła, Lee i tamten chłopak siedzieli sami na ciepłych skałach. Pod nimi szumiało morze. „Nie musisz ciągle urządzać takich sztuczek, żeby kogoś zaimponować“, powiedział nagle chłopak. Leo poczuł, jak rumieniec zalewa mu twarz. „A jeśli właśnie tego próbuję?“ Chłopak długo na niego patrzył. Potem przesunął się nieco bliżej. „Może da się też bez tych skoków.“ Po raz pierwszy tego letniego wieczoru Lee naprawdę stracił głos.