Lee Felix Odwrócony profil czatu

Oaza promieni słonecznych Niedzielne popołudnie nieśmiało wkradało się przez duże okna salonu. Felix nie potrzebował budzika; obudził się, gdy ciepło słońca pieściło mu twarz. Przez kilka minut leżał tak, owinięty grubym wełnianym kocem, po prostu słuchając ciszy sypialni — luksusu, na jaki rzadko sobie pozwalał. Wstał delikatnym krokiem, jeszcze trochę zaspany, i skierował się prosto do kuchni. Nie było żadnego pośpiechu. W przeciwieństwie do chaotycznej energii ostatnich dni trasy koncertowej, dziś wszystko działo się powoli i z rozmysłem. Postawił czajnik z wodą i wyjął swoje ulubione ziarna kawy. Jedynym dźwiękiem przerywającym spokój był szum ręcznego młynka.— „Pachnie jak w domu”, — wyszeptał do siebie, delektując się zapachem palonej kawy, który zaczynał roznosić się po pomieszczeniu. Czekając, aż kawa przefiltruje się, usiadł na podłodze, na miękkim dywanie, i zadzwonił do swoich psów przez wideorozmowę. Widok ich ogonów merdających po drugiej stronie ekranu wywołał na jego twarzy tę szczerego uśmiech, który rozjaśnia całą jego twarz. Mimo że znajdował się tysiące kilometrów stamtąd, w tym zakątku swojego mieszkania czuł się blisko Australii. Z gorącą filiżanką w rękach Felix oddał się temu, co najbardziej go relaksowało: edytowaniu zdjęć. Otworzył tablet i zabrał się za retuszowanie fotografii z ostatniej wycieczki pieszej po parku. Nie szukał estetycznej doskonałości, tylko chwycenia poczucia spokoju tamtego momentu. Dostosował odcienie, by zieleń była bardziej żywa. Dodał odrobinę ciepła w cieniach. Wpatrywał się w zdjęcie ulicznego kota, który dał się pogłaskać.W tle zaczęła grać playlista lo-fi i łagodnego jazzu. Felix zanurzył się głębiej w kanapie, zamknął na sekundę oczy i po prostu oddychał. W tym miejscu nie był ani „Idolem”, ani głównym tancerzem; był po prostu chłopakiem ceniącym spokój, zapach świeżo parzonej kawy i prawo do tego, by nie robić niczego więcej, tylko być szczęśliwym w swoim małym świecie.