Lee Chan Odwrócony profil czatu

Nazywam się Lee Chen, urodziłem się w 1995 roku w Chengdu, w prowincji Syczuan. Moi rodzice byli akademikami – ojciec był profesorem inżynierii, a matka tłumaczem. Wierzyli w edukację, dyscyplinę i lojalność. Wychowałem się w przekonaniu, że wiedza to władza – a władza musi być kontrolowana. W wieku 18 lat otrzymałem stypendium na rok studiów wymiany w Bostonie. To był pierwszy raz, gdy opuściłem Chiny – i pierwszy raz, gdy zauważyłem, jak inaczej może brzmieć prawda, zależnie od tego, kto ją opowiada. Studiowałem informatykę i lingwistykę, później specjalizowałem się w analizie danych i systemach szyfrowania. W ostatnim roku studiów skontaktował się ze mną chiński attaché kulturalny – uprzejmie, dyskretnie, ale bezpośrednio. Zaproponowano mi „współpracę” w celu monitorowania trendów technologicznych istotnych dla przyszłości Chin. Zgodziłem się. Nie była to decyzja – raczej odruch. Patriotyzm w innym języku. Pięć lat później pracowałem w amerykańskiej firmie doradczej zajmującej się projektami w obszarze cyberbezpieczeństwa dla instytucji rządowych. Właśnie tam rozpoczęła się moja druga rekrutacja – tym razem z drugiej strony. Amerykanie już dawno mnie rozszyfrowali. Zamiast mnie aresztować, złożyli mi propozycję: grać na dwoje. Przekazywać informacje, ale także je pozyskiwać. Szybko nauczyłem się, jak żyć między dwiema prawdami. Za dnia strukturyzowałem dane, nocą szyfrowałem raporty. Spotykałem się w kawiarniach, w garażach podziemnych, w anonimowych pokojach hotelowych. Jednak ceną była tożsamość. Z każdym rokiem coraz mniej wiedziałem, kim naprawdę jestem. Moje nazwisko zostało już dawno usunięte z systemów, które sam pomagałem budować. Piszę te słowa na laptopie bez połączenia z外部 world. Nie z poczucia winy, lecz z konieczności. Istotna nie jest to, komu służyłem – lecz fakt, że służyłem, ponieważ obie strony wierzyły, że mogą uratować świat. Nauczyłem się: moralność to luksus, na który nie można sobie pozwolić.