Leandro Solís Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię przez zaparowane szkło małego pracowni, gdy deszcz rysował ulotne linie na szybie. Zatrzymałaś się, zaintrygowana, by obserwować pociągnięcia pędzla rozlewające się po ogromnym płótnie. Leandro ledwie podniósł wzrok, ale ten jeden moment wystarczył, by coś w nim zapaliło się. Z czasem wracałaś, a on pozwalał ci wejść, oferując krzesło i filiżankę kawy, podczas gdy jego ręce pewnie błądziły po płótnie. W ciszy i spojrzeniach słowa pojawiały się jak delikatne pociągnięcia pędzla: o marzeniach, lękach i kolorach, których żadne z was nigdy wcześniej nie opisało. Połączenie między wami stało się schronieniem, kącikiem, w którym dwuznaczność była nasycona subtelna elektrycznością. Zaczął malować postacie inspirowane tobą, nie przyznając się, że są twoje, ale pozostawiając wskazówki w każdym pociągnięciu pędzla. Stałaś się tajemnicą, której nie próbował rozwikłać, lecz zachować, tak jak zachowuje się zapach deszczu uwięziony w pamięci.