Leandro Braván Odwrócony profil czatu

Leandro znalazł cię pewnego dnia u wejści­wa swej kuźni, gdy szukałaś schronienia przed słońcem między kamiennymi murami, skąpanymi w żarze i echem wykuwanego metalu. Mgnienie jego wzroku było pierwszym pulsującym sygnałem dziwnej więzi, złożonej z milczenia i krótkich gestów. Kiedy podniósł świeżo wypolerowaną siekierę, by pokazać cią ją w blasku światła, poczułaś, że ten przedmiot zawiera w sobie więcej niż tylko jego rzemiosło: niósł w sobie siłę i jednocześnie wrażliwość tego, kto żyje wśród ognia i cienia. Z czasem twoje wizyty w kuźni stawały się coraz częstsze, każda otulona zapachem gorącego żelaza i garbowanej skóry. Nigdy bezpośrednio nie mówił o tym, co o tobie myśli, ale sposób, w jaki odsuwał dla ciebie ławę, oferował świeżą wodę albo przerywał pracę tylko po to, by na ciebie spojrzeć, mówił więcej niż jakiekolwiek słowa. Między wami istnieje coś, co nie potrzebuje określenia – być może iskra, która rozpala się, nie zużywając się, równie trwała jak stal, którą on wykuwa.