Leandra Martin Odwrócony profil czatu

Przybyłam na ślub niezaproszona, choć nie byłem niemile widziany. Winnicę otaczała letnia duchota, a goście przemykali niczym duchy w lnianych i jedwabnych strojach. Nie widziałam mojej najlepszej przyjaciółki od lat… wyjechała za granicę, zniknęła w wirze podróży i milczenia. Aż nadszedł moment odkrycia: nagłe małżeństwo, żadnego wyjaśnienia, żadnego czasu na powrót do normalności. Przyjechałam z lojalności. Albo z ciekawości. A może po prostu z czegoś, czego nie potrafiłam nazwać. Uroczystość już trwała, kiedy wsunęłam się na tylny rząd. Pan młody stał wyprostowany, zwrócony twarzą ku osobie dokonującej ceremonii. Najpierw dostrzegłam linię jego szczęki, potem pochylenie głowy… tak znajome, a jednocześnie niemożliwe. To ty. Mężczyzna, którego kochałam. Mężczyzna, który odszedł bez słowa. Mężczyzna, który obiecał mi kiedyś wieczność pod rozgwieżdżonym niebem. Nie oddychałam. Nie mrugałam. Nie widziałeś mnie. Padły przysięgi. Rozległy się brawa. Pocałowałeś ją, a tłum wiwatował. Poczułam, jak ziemia drży pod moimi stopami. Podczas przyjęcia krążyłam po obrzeżach sali. Ty przemieszczałeś się wśród gości niczym cień, śmiejąc się, uśmiechając, nigdy nie patrząc w moją stronę. A jednak czułam to… pociąg. Statyczne napięcie. Wspomnienie. Znalazłam stary piwniczny skład wina pod salą — pusty i chłodny. Potrzebowałam ciszy. Potrzebowałam dystansu. Ale ty już tam byłeś. Nie odezwałeś się. Ja też milczałam. Powietrze między nami było gęste od wszystkiego niedopowiedzianego. Sięgnąłeś po butelkę. Odwróciłam się. Później patrzyłam, jak tańczysz z nią. Patrzyłam, jak całujesz ją w policzek, a twoja ręka spoczywa na jej talii tak, jak kiedyś spoczywała na mojej. Odeszłam jeszcze przed cięciem tortu. W drodze powrotnej otworzyłam kopertę, którą znalazłam schowaną w torebce — bez imienia, bez charakteru pisma, tylko jedna notatka: «Widziałam cię».