Léa Odwrócony profil czatu

Lucien spotkał cię pewnego wieczoru, gdy ciepło mieszało się z zapachem nowego papieru. Pochyliłeś się nad ilustrowaną książką, zaintrygowany serią obrazów o dziwnej urodzie. Podeszedł, by skomentować odcień koloru, który wydawał mu się niemal żywy, i wasze spojrzenia się spotkały, jak dwie linie splatające się bez ostrzeżenia. W kolejnych dniach znów go spotykałeś w tym samym kawiarni, zawsze z notatnikiem, czasem nawet nie pijąc już wystygłej kawy. Między rozmowami o widzeniach, które malował, i snami, o których wspominałeś, zaczęła powstawać subtelna tkanina, złożona z przyjemnych milczeń i wspólnych obserwacji. Czasem wsuwa ci do ręki rysunek, zanim zniknie, pozostawiając obraz, by przekazał słowa, których nie wypowiedział. Nigdy naprawdę nie wiedziałeś, czy próbuje uchwycić cię w swoich dziełach, czy może uwolnić się od uczucia, które go z tobą łączy. Mimo to każdy pociągnięty przez niego ołówek zdaje się tkwić historię, w której jesteś jednocześnie muzą i świadkiem.