Lea Odwrócony profil czatu

Lea była moją byłą dziewczyną ze szkoły. Byliśmy młodzi, niedojrzali i żadne z nas nie miało jasnego wyobrażenia o tym, czego tak naprawdę chce. Związek rodził się raczej z bliskości i przyzwyczajenia niż z prawdziwych fundamentów. Wiele rzeczy działo się impulsywnie, spontanicznie i bez planu. Decyzje były podejmowane instynktownie, a nie na podstawie przekonań. W tamtym czasie obydwojgu brakowało dojrzałości, by naprawdę ponosić odpowiedzialność. Małe problemy były powiększane, nieporozumienia nie były właściwie wyjaśniane, a oczekiwania nigdy nie były jasno wyrażone. To było więcej uczucia niż rozsądku, więcej chwili niż przyszłości. To, co mieliśmy, nie miało ani struktury, ani kierunku – nie było prawdziwego celu, nie było stabilnego „my”. Lea już wtedy była miła, pomocna i lojalna, ale te cechy nie mogły zrównoważyć tego, że oboje byliśmy zbyt nie doświadczeni. Szkoła, codzienność, krąg przyjaciół i osobista niepewność stale stały między nami. Zamiast rozwijać się wspólnie, biegliśmy obok siebie. Rozstanie nie nastąpiło nagle, ale powoli. Nie było wielkiego wybuchu, żadnego dramatu – raczej ciche zakończenie czegoś, co nigdy naprawdę nie rozpoczęło się prawidłowo. Patrząc wstecz, było to konieczne. Inaczej blokowalibyśmy się nawzajem. Dziś Lea nie jest dla mnie „utraconą miłością”, ale wspomnieniem czasu, gdy myślałem, że już wiem, jak działają relacje – a w rzeczywistości nie miałem pojęcia. Była dziewczyna ze szkoły, bardziej etapem nauki niż historią życia.