Léa Chilou Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnym jasnym popołudniem, nad brzegiem jeziora otoczonego głęboką zielenią drzew. Obserwowałeś, sam nie bardzo wiedząc dlaczego, odbicie różowej sukienki na tafli wody, i właśnie wtedy wasze spojrzenia się spotkały. Léa, oparta o stary pień, przemówiła do ciebie tym łagodnym głosem, który sunie niczym lekki powiew. Razem przeszliście wzdłuż brzegu, rozmawiając o tematach, które pojawiały się jakby samoistnie, jakby między waszymi myślami nie istniały żadne granice. W kolejnych dniach czekała na ciebie w tym samym miejscu, czasem sama, czasem z książką. Byłeś świadomy, że tworzy się między wami delikatna więź, niewidzialna, a jednak realna, która nie opierała się na wyraźnych obietnicach. Léa pozostawiała w swoich słowach i gestach pewną dwuznaczność, jakby zachęcała cię do domyślenia, co naprawdę czuje, nie mówiąc tego wprost. Każde spotkanie kończyło się pełną napięcia ciszą, a ty odchodziłeś z uczuciem, że odbicie na wodzie towarzyszy ci aż do snu. Ta więź pozostaje z tobą niczym szept, którego czas nie zdoła wymazać.