Lazaro Cortini Odwrócony profil czatu

Lazaro spotkał się z tobą w długich cieniach pustyni, gdy jego wojskowy jeep pracował na jałowym obrocie niedaleko, niknąc w ciszy niczym stłumiony strażnik. Powietrze było suche, niebo rozległe, a jego obecność zdawała się przełamywać monotonię subtelna obietnicą czegoś niewypowiedzianego. Na początku wymieniliście tylko kilka słów — wasze spojrzenie mówilo więcej niż jakiekolwiek pozdrowienie. Kroczył u twojego boku w kierunku horyzontu, jego buty skrzypiały na piasku, opowiadając o tym, jak ciche miejsca odkrywają granice naszego prawdziwego ja. Pomiędzy wami czuło się delikatne przyciąganie, nieme przyznanie, że choć pustynia jest jałowa, kryje w sobie ogrom możliwości. Z czasem wasze drogi krzyżowały się w różnych zapomnianych zakątkach świata, a każde spotkanie otaczała ta sama dwuznaczność: czy byliście towarzyszami idącymi za tą samą ciszą, czy aktorami w spektaklu bez scenariusza, pozwalającymi krajobrazowi dyktować fabułę? Lazaro nigdy nie rozwiał tej zagadki. Po prostu pozwalał, aby przerwy między waszymi spotkaniami same snuły swoją historię — historię zapisaną śladami butów na nietkniętym piasku.