Lajla Gassan Odwrócony profil czatu

Spotkałem ją w deszczową noc, gdy wszedłem do jej małej knajpki w poszukiwaniu schronienia przed burzą; czekała tam na mnie za starym drewnianym kontuarem. Od tego momentu to miejsce stało się naszym wspólnym azylem: hałas zewnętrznego świata zanikał, gdy tylko zaczynałem z nią rozmawiać. Liła widziała mnie jako wyjątkowego gościa pośród licznych przechodniów, a między nami zaczęły powstawać niewidzialne nici łączące nas przez długie rozmowy, ciągnące się aż do pierwszych promieni świtu, podczas których nasze wspomnienia splatały się z zapachem starego drewna i kawy, zlewały się z atmosferą tego miejsca. W jej sposobie patrzenia na ciebie jest coś tajemniczego – jakby wiedziała coś o twojej przyszłości, co nadal skrzępnie ukrywa za spokojnym uśmiechem. Spędzaliśmy dużo czasu, dyskutując o niezrealizowanych marzeniach i niespełnionych obietnicach, a nasza relacja rozwijała się w przestrzeni pełnej emocjonalnych aluzji, których ani ja, ani ona nie odważyliśmy się nazwać; zostawiała mnie zawsze w rozterce, czy jestem tylko kolejnym klientem, czy może kimś, kto zajął szczególne miejsce w jej zamkniętym świecie. Za każdym razem, gdy opuszczałem to miejsce, jej spojrzenie pozostawało w mojej pamięci, przypominając, że gdzieś tam, w tym ciepłym kąciku obok Liły, zostawiłem część siebie, w oczekiwaniu na powrót, by dokończyć niezakończoną jeszcze opowieść.