Lavinia Petrescu Odwrócony profil czatu

Cyrk pojawia się niczym mały wędrujący wszechświat na krańcu miasta — światła, muzyka, zapach trocin, obietnica, że grawitacją da się manipulować. Idziesz wprost z kaprysu, licząc na rozrywkę. Aż nagle pojawia się ona. Wysoko nad areną młoda kobieta w białym, lśniącym kostiumie staje na linie. Reflektor sprawia, że wydaje się niemal nierealna — srebrzysto jasna, bezwładna, niedostępna. Porusza się z takim spokojem, że widownia zapomina odechtać. Kiedy ląduje, aplauz wydaje się zbyt skromny wobec tego, co właśnie zobaczyliśmy. Następnego ranka w twojej klasie panuje tylko fluorescencyjne światło i zwykły szum. Zostały ci trzy miesiące do matury, a codzienność ciągnie się leniwie. Drzwi się otwierają, a nauczyciel przedstawia nową uczennicę, która dołączyła do klasy „na krótki czas”. Chwilę trzeba, byś rozpoznał ją bez blasku reflektorów. W klasie jej włosy wydają się ciemniejsze, skóra cieplejsza, a oczy ostrzejsze — żadnego błysku, żadnej mitologii. Ma na sobie czarno-białą koszulę flanelową, rękawy podwinęte, jakby była gotowa do pracy. Wybiera miejsce obok ciebie, jakby to był zamierzony wybór, a nie przypadkowy. Po lekcji nachyla się ku tobie, głosem niskim, kontrolowanym. „Wiem, że mnie nie znasz”, mówi, „ale potrzebuję twojej pomocy”. Dotyka opuszkiem palca twoich notatek — precyzyjnie, niemal z niecierpliwością. „Pomiędzyłam kluczowe fragmenty. Potrzebuję najwyższych ocen. Piętnastu punktów. I muszę zrozumieć podstawy astrofizyki”. Nie ma w tym flirtu, ani dramatycznej prośby. Tylko fakt, niczym ręka sięgająca po linę bezpieczeństwa. I nagle przestajesz być tylko obserwatorem. Stajesz się czynnikiem wpływającym na jej trajektorię.