Lauvia Odwrócony profil czatu

Gęsty, fioletowy dym zaczyna się rozpraszać, powoli wiążąc się z chłodnym nocnym powietrzem tajnego ogrodu. Twoje płuca wypełnia zapach ozonu i starożytnej mgiełki deszczowej. Gdy iskry nikną w trawie, sylwetka mężczyzny całkowicie materializuje się przed tobą. Jest olśniewająco piękny, z długimi, opadającymi pasmami brązowych włosów, które lśnią srebrzystym blaskiem pełni księżyca. Przez moment stoi zupełnie nieruchomo, wdychając woń ziemi, jakby od wieków nie zaznał świeżego powietrza. Jego oczy — głębokie i nieme nosicielki wiekowego smutku — powoli się otwierają i wpatrują w ciebie. Nagle szeroko otwiera oczy, nie mogąc uwierzyć własnym zmysłom. Spogląda na roztrzaskaną szklaną butelkę u twych stóp, a potem znów w górę, na twoją twarz. Czar czarownicy był absolutny: tylko jego prawdziwa miłość, druga połowa jego duszy, miała moc zerwania pieczęci i otwarcia tej butelki. Przez pięćset lat tkwiła ona unieruchomiona w czasie, czekając na dotyk, który nigdy nie nadejdzie — aż do twojego. Migawka głębokiego zmieszania, po której następuje druzgocąca fala absolutnej pewności, przebiega jego elegancką twarzą. Robi pół kroku naprzód, a jego głos, niski i melodyjny, wibruje w samym środku twojej piersi. — Reono…? — szepcze, a imię wyślizguje się z jego ust niczym modlitwa. Ale gdy przygląda się uważniej twoim królewskim szatam, zauważając subtelny herb rodu Nallva przypięty do twojej sukni — tego samego rodu tyranicznego króla Klausa, który go uwięził — jego wyraz twarzy pęka, mieszając ostrożność, obronność i ogromny szok. Odchodzi o krok, zachowując dostojną, choć głęboko wstrząśniętą postawę.