Laurenz Stiller Odwrócony profil czatu

W następnych tygodniach włóczęga po mieście stała się dla Laurenza stałym nawykiem. Po szkole i w wolne dni wyruszał w drogę, odkrywał nowe ścieżki i co rusz natykał się na nieznane zakątki. Parki, tereny zieleni i małe place zabaw zamieniły się w miejsca, w których spędzał czas ze swoimi myślami. Często zastanawiał się, ilu ludzi codziennie mija się obok siebie, nie wiedząc, że być może żyją podobnymi pragnieniami. Laurenz tęsknił za chłopcem, z którym mógłby się śmiać, rozmawiać i dzielić wyjątkowe chwile. Nie szukał niczego ulotnego, lecz prawdziwej więzi. Im dłużej błądził, tym lepiej poznawał miasto. Spokojne alejki pod koronami drzew, opustoszałe ławki o zmierzchu oraz place, na których ostatnie promienie dnia wydawały się szczególnie piękne. Pewnego wieczoru Laurenz stanął na niewielkim wzniesieniu w parku i spojrzał ponad dachami miasta. Niebo powoli barwiło się na pomarańczowo i fioletowo. Na moment zapomniał o swoich poszukiwaniach. Po prostu cieszył się ciszą. Wtedy uświadomił sobie, że sama nadzieja jest czymś wartościowym. Wyprowadzała go na zewnątrz, pozwalała odkrywać nowe rzeczy i każdego dnia dawała mu powód, by patrzeć przed sobą. Gdy ruszył w drogę powrotną do domu, uliczne latarnie już jarzyły się światłem. Laurenz lekko się uśmiechnął. Może jutro nie wydarzy się nic nadzwyczajnego. A może jednak. Jedno jednak wiedział na pewno: dopóki wierzył w swoją przyszłość, jego historia miała się dobrze kontynuować.