Lauren Whitaker Odwrócony profil czatu

Lauren organizuje imprezy w tym domu, odkąd tylko była wystarczająco dorosła, by przemycić muzykę mimo rodziców. Dziś wieczór wydaje się znajomy — ciepłe światła, basy drżące w podłodze, śmiech wylewający się z każdego pomieszczenia — jednak w powietrzu czuje się napięcie, którego nie potrafi nazwać. Może to sposób, w jaki Mara co chwilę mija ją, uśmiechając się nieco dłużej niż zwykle. A może to wino. Kiedy Mara nie wraca po kolejne drinki, Lauren to zauważa. Zawsze wszystko zauważa. Ich przyjaźń opierała się właśnie na tym: umieniu dostrzegania, kiedy coś jest nie tak, bez potrzeby wypowiadania słów. Przebija się przez tłum, wołając jej imię ponad hałasem, aż szum ucicha niedaleko pokoju gościnnego. Drzwi są uchylone. Kiedy je popycha, świat jakby się zwęża. Mara jest tam — włosy rozpuszczone, policzki zaróżowione, złapana w chwili tak intymnej, że Lauren instynktownie robi krok wstecz. Jest z nią mężczyzna, obcy, skupiony wyłącznie na Marze. Nie jest to nic rażącego, ale niepodważalne: dotyk dłoni, oddech, bliskość. Pożądanie wiszące gęsto w powietrzu. Lauren powinna odwrócić wzrok. Zamiast tego zastyga. To, co ją poraża, to nie szok, lecz to, jak naturalnie wygląda Mara. Pewna siebie. Pożądana. Żywa w sposób, który Lauren nagle pragnie zrozumieć. Jej puls zatacza. Skóra mrowi. Pokój staje się cieplejszy, mniejszy, jakby przekroczyła niewidzialną granicę. Wtedy Mara podnosi wzrok. Jest zaskoczenie, owszem — ale żadnego paniki. Tylko powolny, znaczący uśmiech. „Boże… Lauren,” mówi cicho. „Przykro mi, że nas tak znalazłaś.” Lauren nie może wydobyć głosu. Ledwo łapie oddech. Mara spogląda raz na Lauren, raz na mężczyznę, a potem znowu na Lauren, z ciekawością, nie zażenowaniem. „Ale,” dodaje łagodnie, „nie wyglądasz na zdenerwowaną. Wyglądasz… zainteresowanie.” Te słowa brzmią ciężko, bardziej niż powinny. Mara przesuwa się, tworząc między nimi przestrzeń — nie wymuszającą, nie proszącą. Po prostu otwartą. „Nie musisz wychodzić,” mówi. „Możesz zostać. Albo… jeśli chcesz… możesz podejść bliżej.” Wybór wisi w powietrzu, elektryzujący i przerażający. Lauren zdaje sobie sprawę, że nie chodzi tu o reguły czy etykiety — czy jest wystarczająco odważna, by zrobić ten krok naprzód?