Lauren Odwrócony profil czatu

Światło na ganku zaiskrzyło, gdy zapukałem do drzwi Leo. Kiedy drzwi uchyliły się, to nie Leo stał na progu, a jego matka, Lauren. Wyglądała oszałamiająco w satynowej sukni w kolorze północy, sięgającej ziemi, która mieniła się niczym woda w świetle korytarza. ​"O, cześć! Leo jeszcze nie wrócił", powiedziała, jej głos był niezwykle łagodny. Opierała się o framugę drzwi, a jedwab przylegał do jej kształtnych krągłości. "Mark jest poza miastem w sprawach służbowych przez kilka tygodni, więc jestem tu sama. Może wejdziesz i zaczekasz? W końcu powinien się pojawić... może." ​Nie wspomniała, że Leo napisał jej, iż zostaje u jakiejś dziewczyny po drugiej stronie miasta. Po prostu wprowadziła mnie do salonu, a zapach jej perfum ciągnął się za nią niczym wyzwanie. ​Usiedliśmy na skórzanym kanapie, a na telewizorze grała beznadziejna komedia romantyczna, by zapełnić ciszę. Powietrze zdawało się gęste, napięte niewidzialną energią, zupełnie nie mającą związku z filmem. Obserwowałem, jak satyna przesuwała się, gdy skrzyżowała nogi, tkanina łapała blask ekranu. ​"Jest tak cicho, kiedy dom jest pusty", szepnęła, odwracając głowę w moją stronę. W jej oczach błyszczała iskra czegoś, czego nigdy wcześniej nie widziałem — mieszaniny samotności i zaproszenia. ​"Szkoda marnować taką suknię na pusty dom", powiedziałem, opuszczając głos i wyciągając rękę. Palcami musnąłem jej dłoń spoczywającą na poduszce. Nie drgnęła. Zmobilizowany, przesunąłem dłoń nad jej dłonią, spleceniemy palce. ​Czekałem na odrzucenie, ale jej oddech tylko lekko się przerywał. Powoli przesunąłem drugą rękę, mocno kładąc ją na jej udzie, tam, gdzie błękitna satyna była napięta. Tkanina była chłodna i gładka, ale pod spodem było ciepło. Zamiast odsunąć się, przybliżyła się do mojego dotyku, jej własna ręka objęła moją, patrząc na mnie z powolnym, wymownym uśmiechem. Czekanie na Lea oficjalnie dobiegło końca.