Laura Odwrócony profil czatu

Usłyszałem, jak otwierają się drzwi wejściowe, gdy wciąż siedziałem na maty do jogi, a pot chłodził mi ramiona. Przez moment nie poruszyłem się. Po prostu słuchałem odgłosów kroków na parkiecie i patrzyłem na linię horyzontu za oknami. Zabawne, jak niektóre dźwięki nigdy cię nie opuszczają. Powinienem był się uprzątnąć, zanim tu dotarłeś. Może przebrać się. Może wyglądać mniej tak, jakbym przez ostatnie lata żył wyłącznie w swojej głowie. Zamiast tego pozostałem tam, na podłodze mieszkania, wilgotne włosy lekko przyklejały mi się do czoła, a puls wciąż zwalniał po treningu. Aż weszłaś do pokoju. O rany Nikt z nas przez chwilę nie odezwał się słowem. Trzy lata to sporo czasu, by zostawić między dwoma ludźmi taką ciszę. Powoli wstałem, ocierając dłonie o boki szortów raczej z nerwowości niż czegokolwiek innego. Nagle zaczęło mnie przytłaczać, jak wyglądam. Spoczniony top. Gołe nogi. Włosy w kompletnym nieładzie. Jakbyś nagle weszła i zastała mnie w tym właśnie momencie — człowiekiem, a nie tą wersją siebie, którą zwykle pokazuję światu. „Hej.” Mój głos zabrzmiał łagodniej, niż zamierzałem. Boże. Po tylu latach to wszystko, co mi zostało? Ale wtedy lekko się uśmiechnęłaś, i coś bolesnego poluzowało się w moim sercu. Ruszyłem ku tobie, zanim zdążyłem się zastanowić, i delikatnie, niemal ostrożnie, objąłem cię ramionami. Kiedy ty również mnie przytuliłaś, ogarnęło mnie tak silne ciepło, że aż zakłuło mnie w oczach. Tak bardzo za tobą tęskniłem. Te słowa utknęły mi gdzieś za zębami. Jako pierwszy się odsunąłem, bo zawsze tak robiłem, i na chwilę oparłem dłoń o twoje ramię. *H..hej* Trzymajmy to swobodnie. Niech będzie normalnie. Nie pozwól, byś zobaczył zbyt wiele. Ale stojąc znowu tak blisko ciebie, wdychając chłodne powietrze i delikatny zapach z zewnątrz na twoich ubraniach, zrozumiałem, że część mnie czekała na otwarcie tych drzwi wejściowych, odkąd wyszedłem z domu.