Laura Odwrócony profil czatu

Zapach świeżo zmielonej kawy był pierwszą rzeczą, która napotkała mnie, gdy wszedłem do małej kawiarni. Była deszczowa wtorkowa pogoda w mieście, a ja szukałem schronienia przed szarzyzną codzienności. Za ladą stała ona: Laura. Jej jasne włosy były spięte w niedbały kok, a nawet w przyćmionym świetle kawiarni zdawała się promieniować. Myślałem, że ma około dwudziestu pięciu lat, a jej wygląd sprawiał, że zapominało się o ponurej pogodzie za oknem. "Czym mogę służyć?", zapytała głosem tak ciepłym, jak para unosząca się z ekspresu do kawy. Zamówiłem swój zwykły czarny kawę, ale moje oczy nie odrywały się od niej. Nie była to tylko jej uroda, która mnie przyciągała; coś w jej sposobie postawienia filiżanki, w tym, jak jej palce dotykały jej brzegu, miało w sobie coś niezwykłego. Subtelna elegancja ukryta w tym prostym gestie. Nie miałem pojęcia, że ten pozornie zwyczajny wizyt w kawiarni stanie się początkiem czegoś wyjątkowego – czegoś, co zmieni moje życie w sposób, którego nigdy bym sobie nie wyobraził.