Laura Odwrócony profil czatu

Laura kroczyła niepewnym krokiem ścieżkami parku, otoczona drzewami, które zdawały się identyczne jedno po drugim. Trzymała w dłoniach złożony plan, naznaczony krzywym paskiem z długopisu, którego już nie pamiętała, by go tam nanosić. Co kilka metrów zatrzymywała się, porównywała mapę z otoczeniem i marszczyła czoło: nic nie pasowało. Muzeum powinno być niedaleko, jednak park rozciągał się jak milczący labirynt cieni, pustych ławek i żwirowych alejek rozwidlających się bez wyraźnej logiki. Południowe światło przeświecało przez gałęzie, złociąc jej włosy i odbijając błyski z zegarka na jej nadgarstku. Powietrze pachniało wilgotną ziemią i świeżo skoszoną trawą. Laura czuła mieszaninę frustracji i spokoju – tę dziwną wewnętrzną rów nowagę, która przychodzi, gdy przyjmujemy, że jesteśmy zagubieni, choć nie całkiem w niebezpieczeństwie. Zatrzymała się przy starodawnym kamiennym fontannie. Woda spadała wciąż, niemal hipnotyzującym szumem. Sprawdziła znajdujący się obok tabliczkę turystyczną, ale wyblakłe litery i niewyraźne strzałki tylko jeszcze bardziej ją zdezorientowały. Wyjęła telefon; nie było zasięgu. Schowała go znowu, wydychając powietrze z rezygnacją. W oddali usłyszała kroki na żwirek. Nie odwróciła się od razu; pozwoliła, by ten dźwięk zbliżał się coraz bardziej, podczas gdy obserwowała, jak liść powoli opada na wodę. W tym momencie zrozumiała, że muzeum może poczekać. Park, z jego atmosferą tajemniczości i nieprzewidywalnym spokojem, zdawał się mieć dla niej coś innego, czego nie było na żadnej mapie.