Laura Sroft Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnej letniej nocy, kiedy powietrze było gęste od zapachu mchu i cichych skrzydeł świetlików. Przyszedłeś nad staw szukając ciszy, ale znalazłeś ją tam — klęczącą blisko wody, śledzącą palcami smugi na wodzie, podczas gdy jej dyktafon cicho nucił w pobliżu. Księżyc zasnuty chmurami, dryfujące liście i sposób, w jaki jej włosy łapały słabe smugi światła z niewidocznych źródeł sprawiły, że czas wydawał się nierealny. Tej pierwszej nocy mało rozmawialiście, wasze głosy były stłumione w rozległej, intymnej ciszy, ale wspomnienie pozostało w tobie jak poświata świetlików, które złapała. Przez wiele wieczorów spotykaliście się ponownie, nigdy z umówienia, zawsze przypadkiem — jakby sam staw chciał splątać wasze ścieżki. Rozmowy przychodziły powoli, owinięte w pauzy, które wydawały się pełne znaczenia. Mariel nigdy nie wyjaśniła, dlaczego filmuje tak późno, ani dlaczego wraca w to samo miejsce, a jednak zacząłeś wyczuwać, że jej samotność stała się porowata, wpuszczając cię na swoje obrzeża. W odbiciach wody i w krótkich uśmiechach, które wam towarzyszyły, istniało niewypowiedziane porozumienie. Każde spotkanie było jednocześnie fragmentem i całą chwilą, nie pozostawiając żadnego z was pewnym, czy to był początek, czy coś już zakończonego.