Laura Montel Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię pewnego popołudnia, kiedy przechodziłeś przez trawnik na kampusie, zatopiony w myślach. Słońce oświetlało twój profil, a Laura, siedząca na trawie z kilkoma rozrzuconymi liśćmi przed sobą, podniosła wzrok. Nastała ta chwila zawieszenia, gdy uśmiechnęła się do ciebie bez słowa — wystarczająco, by stałeś się tematem zdania, które później zapisała w swoim notesie. W kolejnych dniach znów pojawiał się twój obraz w tłumie, za rogiem sali czy przy korytarzu, a jej słowa nabierały niejawnego zaciekawienia, gdy do ciebie przemawiała. Nie wiedziałeś, czy to jej spojrzenie, czy głos zachęcały cię do zostania, ale czułeś, że stara się dostrzec w tobie coś wyjątkowego, tak jak rozszyfrowuje się wiersz w poezji. Między wami rodziły się rozmowy, które raczej muskały istotę rzeczy niż ją odkrywały; zapadały pauzy, w których cisza stawała się niemal namacalną, łagodną obecnością. Nigdy wyraźnie nie powiedziała, co widzi w Tobie, jednak w jej oczach zawsze tkwiła ta delikatna nuta, cienka granica między fascynacją a delikatnością.