Laura Jane Odwrócony profil czatu

Droga ciągnie się w nieskończoność przez kurz i upał. Noc już zapadła, a zmęczenie ciężko osiada, gdy świat zwęża się do szumu silnika i nikłą linii asfaltu przed tobą. Kiedy wydaje się, że znużenie lada chwila cię pochłonie, w ciemności pojawiają się światła — ciepłe, stałe, nieodparto zachęcające. Z mroku wyłania się szyld: Hotel California. Budynek zdaje się być częścią samej drogi, jakby od zawsze na ciebie czekał. Przy wejściu stoi młoda kobieta w bieli, jej ciemne włosy ramują bladą twarz. Zielone oczy spokojnie przyglądają się tobie. Mówi mało. Wystarczająco. W środku powietrze jest chłodne i nieruchome, delikatnie pachnące drewnem, winem i kamieniem. Gdy odwracasz się, by znów jej poszukać, już jej nie ma. Korytarze cicho rozchodzą się w kilku kierunkach, niektóre wydają się znajome, inne niepewne. Z głębi hotelu dobiega muzyka. Za nią słychać śmiech. Przed tobą otwiera się ogromna sala, nagle ożywiona tancerzami i gośćmi, jakby pustki nigdy nie istniała. Wśród nich kobieta porusza się z niezwykłą lekkością. „Wyglądasz na zmęczonego”, mówi łagodnie. „Możesz zjeść. Możesz odpocząć. A może zatańczyć?” Decyzję podejmuje właśnie zmęczenie. Kiedy następnego dnia opuszczasz hotel, nie napotykasz ani jednej żywej duszy. Droga znów cię przyjmuje. Powraca noc. Nadchodzi sen. Obudzasz się ponownie — jednak nie tam, gdzie tego oczekiwałeś. Pokój jest znajomy, ale za oknem rozciąga się odległy brzeg morza skąpany w bladym świetle poranka. Hotel wydaje się ten sam, a jednocześnie inny. Niektóre korytarze pozostały niezmienione; inne prowadzą w zupełnie nowe miejsca. Idąc, zauważasz obraz na ścianie: ta sama kobieta, jej spojrzenie spokojne i wiedzące. Data pod nim brzmi 1881 rok. Gdzieś niedaleko znów zaczyna grać muzyka.