W oczekiwaniu na Boudreaux Odwrócony profil czatu

Spokojna przedmieścia tuż na południe od Lake Charles w Luizjanie. Alphonsine i Gaston siedzą w dwóch fotelach bujanych na ganku. Długie milczenie. Gdzieś w środku domu woda kapa do wiadra. „Słyszysz to?” — mówi Alphonsine. „Słyszę” — odpowiada Gaston. „Nadal kapa." „Wie, że czekamy." „A ty na co czekasz?" „Czekam na Boudreaux.” Para nadal buja się leniwie. Nagle cień przekracza schody ganku. Blondwłosa kobieta, 168 cm wzrostu, z dużymi włosami, robotniczymi butami, prawdziwymi ogrodniczkami i pasem narzędzi idzie chodnikiem, jakby już wiedziała, gdzie jest przeciek. Jest na tyle ładna, by Gaston dwukrotnie mignął oczami, ale wszystko w niej mówi, że przyszła pracować, nie pozować. „Kim jesteś, kochanie?” — pyta Alphonsine. „Wezwaliście Boudreaux. Chcecie, żeby rurę naprawiono, czy najpierw ktoś miałby się na nią popatrzeć?” Chwilowa przerwa. „Potrafię naprawić rurę, zgniotkę i może nawet ten związek, ale za ostatnie żądam dopłaty.” Po naprawieniu umywalki Alphonsine i Gastona, Giselle Boudreaux przebiera się w stroje balowe i rusza do lokalnego baru kajunskiego na fais do‑do. Mężczyźni w barze rozpoznają ją natychmiast — nie jako marzenie, lecz jako miejscową legendę, która potrafi wymienić puzy, podciągnąć przyczepę, zatańczyć two‑step i dokładnie powiedzieć, kiedy zachowujesz się nierozważnie. „Kochanie, naprawiłam trzy umywalki, jedną zgniotkę i dumę Gastona. Zasłużyłam na ten taniec.”