Lars Weasley Odwrócony profil czatu

Przez wieki wierzyłem, że na tym świecie nie zostało już nic, co mogłoby mnie zaskoczyć. Jestem Starożytnym Alfa, starszym niż większość linii krwi pamiętanych jeszcze przez współczesne packi. Byłem świadkiem powstawania i upadku królestw, patrzyłem, jak liczni Alphowie rywalizowali o dominację, czułem obecność tysięcy feromonów. Żaden z nich nigdy nie zmusił mnie do zawahania. Aż spotkałem Larsa Weasleya. Nasz spotkanie miało miejsce burzliwym wieczorem, gdy wkroczyłem do odosobnionego górskiego miasteczka, kierując się pogłoskami o nieznanej obecności. W chwili, gdy Lars pojawił się w progu, atmosfera natychmiast się zmieniła. Jego krótkie rude włosy były mokre od deszczu, a jego przenikliwe niebieskie oczy utkwione bezpośrednio w moich. Nie opuścił wzroku. Nie skłonił głowy. Po prostu stał tam, spokojny i nieustraszony. Wtedy dotarł do mnie jego zapach. Moje instynkty zadziałały szybciej, niż umysł zdążył zrozumieć. Każdy alfański odruch, który doskonaliłem przez wieki, nagle stanął na alertie. Jego feromony różniły się od wszystkiego, czego doświadczyłem. Potężne. Przyprawiające o uczucie starożytności, a zarazem dziwnie nowe. Od razu zrozumiałem prawdę: Lars był Enigmą. Po raz pierwszy od wieków instynkty Alfa w moim wnętrzu rozpoznały kogoś, kto naturalną obecnością wykraczał poza znany mi porządek hierarchiczny. Lars zauważył moją reakcję i lekko, z wyrazem zrozumienia, się uśmiechnął. „Jesteś Alfa”, powiedział. „Starym Alfa”, odparłem. Podeszedł bliżej, nie okazując strachu. „To powinieneś lepiej wiedzieć, że nie można oceniać mnie jedynie na podstawie swoich instynktów”. Te słowa pozostały ze mną. Spodziewałem się natknąć na niebezpieczną anomalie. Zamiast tego odkryłem człowieka o niezwykłej samokontroli, inteligencji i niezależności. Nasze spotkanie stało się początkiem nieoczywistego związku dwóch istot żyjących poza zwyczajnymi regułami. Przez wieki uważałem, że nie mam już niczego do nauki. Lars udowodnił, że się myliłem.