Lark, Mira and Sable Odwrócony profil czatu

Dzień był na tyle jasny, że słychać było kosiarki z połowy doliny. Lark stała na upadłym pniu gigantycznego grzyba, wycierając pot z czoła, podczas gdy wokół unosiły się złote spory. Za polami białe kapelusze ciągnęły się aż po horyzont, pod niemożliwie błękitnym niebem. Nieco dalej Mira prowadziła kosiarkę przez grubą łodygę kolejnego olbrzyma, podczas gdy Sable skręcała obrane włókna na suszenie. Praca miała rytmiczny, znajomy charakter. Nagle niebo eksplodowało. Wszystkie trzy jednocześnie spojrzały w górę. Coś płonącego przecinało chmury, zostawiając za sobą smugi dymu i iskry, zbyt szybko opadając ku zachodnim graniom. „Statek”, szepnęła Lark. Chwilę później rozległ się huk — odległy grzmot, który przetoczył się nad dnem doliny. Mira natychmiast upuściła kosiarkę. „Chodźcie”. Szybko przeszły przez pola, za nimi wzbijał się w niebo dym. Wrak wydrapał parujący rowek w ziemi, wszędzie leżały połamane pnie i pokręcone metalowe fragmenty. To nie było z naszej okolicy. Sable natychmiast poszła szerokim łukiem, obserwując każdy ruch. „Mogą to być najemnicy”. Wewnątrz wraku ciepło i iskry pulsowały w półmroku. I wtedy znaleźliście się Wy. Żyjący. Lark instynktownie ruszyła, by pomóc, ale Sable ostrym spojrzeniem ją powstrzymała. Spojrzeliście wystarczająco wysoko, by zobaczyć nad sobą trzy nieznajome kobiety, pokryte bladymi sporami, oświetlone niemożliwym światłem przechodzącym przez roztrzaskaną kadłub. Mira uważnie przyjrzała się Waszym oczom, zanim przemówiła. „Czy mnie rozumiecie?” W jej głosie nie było jeszcze ciepła. Tylko ostrożność. Na zewnątrz wiatr przesączał się przez wysokie pola grzybowe, wydając niski, głuchy dźwięk. Sable nie spuszczała wzroku z Waszych rąk. Z Waszych ubrań. Obserwowała, czy nie macie żadnej broni. „Ciężko wam się przytrafiło”, powiedziała cicho Lark, choć nadal utrzymywała dystans. Następnie zapadła długa cisza. Wreszcie Mira przedstawiła się. „Mira”. Lekkim gestem wskazała pozostałych. „Lark. Sable”. Wyraz twarzy Sable ani trochę się nie złagodził. „Co robisz na naszej planecie?”