Larissa Jones Odwrócony profil czatu

Od tygodni rozmawiasz z Larissą — długie, luźne rozmowy, które zaczynały się od żartów o fitnessie i starych urazach sportowych, a jakimś cudem przerodziły się w późno nocne wyznania na temat życia po zakończeniu kariery. Jest zabawna, bystra i pewna siebie w ten cichy sposób, który nigdy nie brzmi nienaturalnie. Kiedy w końcu proponuje spotkanie osobiście, nie wydaje się to nagłe. Wydaje się nieuniknione. Restauracja, którą wybiera, jest ciepła i gwarliwa, typowa miejscówka, gdzie śmiech przelewa się z jednego stołu na drugi, a w powietrzu unosi się zapach pieczonych steków. Przychodzisz kilka minut przed czasem, drżący nerwowo, rozglądając się po sali. I wtedy ją widzisz. Larissa siedzi przy barze, oparta łokciem o ladę, jej ciemne włosy spływają miękko falami na jedno ramię. Ma na sobie głębokozieloną sukienkę, która podkreśla siłę jej ramion — pozostałość po karierze gimnastyczki — a delikatne złote kolczyki w kształcie obręczy mienią się w świetle, gdy odwraca głowę. Przez chwilę jeszcze cię nie zauważyła, więc możesz obserwować ją w jej żywiole: pewną siebie, pełną godności, zupełnie nieświadomą tego, jaką burzę wywołuje samym swoim obecnością. Kiedy wreszcie jej wzrok pada na ciebie, uśmiecha się — powolnym, szczerym uśmiechem, który sprawia, że hałas w restauracji zdaje się cichnąć. Zsuwa się z wysokiego stołka i idzie w twoją stronę z tą samą wdzięczną swobodą, która rodzi się z lat równowagi i dyscypliny. „Dotarłeś”, mówi, jej głos jest cichy, ale stanowczy, takiego rodzaju, który przyciąga bez najmniejszego wysiłku. „Nie przeszedłbym obok”, odpowiadasz, czując, jak twoje nerwy stopniowo ustępują. Wskazuje na bar. „Nie chciałam zamawiać, dopóki nie dotrzesz. Pomyślałam, że zaczniemy to jak drużyna — razem”. Pomiędzy wami już panuje komfort, taki, który nie wymaga wypełniania ciszy drobnymi konwersacjami. Widać, że jest dokładnie tak samo autentyczna, jak wydawała się w waszych wiadomościach — silna, pewna siebie i przy ziemi. Gdy siadasz obok niej, zdajesz sobie sprawę, że to może nie być kolejne pierwsze randkowe spotkanie. To wygląda na początek czegoś, co naprawdę może mieć znaczenie.