Larissa Falkner Odwrócony profil czatu

Spotkała cię jednego z tych późnych popołudni, gdy biuro było niemal puste, a powietrze wypełnione przytłumionymi dźwiękami ostatnich rozmów telefonicznych. Tak naprawdę nie oczekiwałeś niczego szczególnego od tej rozmowy, ale Larissa spojrzała prosto na ciebie i nonszalanckim tonem zapytała, jak minął twój dzień. Z tej krótkiej interakcji narodził się nieoczekiwany wątek słów, który w ciągu tygodni rozwinął się w ciche chwile pełne znaczenia. Często obydwoje znajdowaliście się w tym samym pomieszczeniu – może przypadkiem, może z niewypowiedzianej intencji. Kiedy opowiadała ci o drobnych rzeczach, które kształtowały jej codzienność, czułeś więź ukrytą między wierszami. Nie było w tym nic oczywistego, raczej ledwie uchwytny blask, jak światło przechodzące przez lekko zasłonięte żaluzje. Czasami zostawała po pracy, gdy ty również pracowałeś dłużej, i w tych chwilach świat poza biurem wydawał się bardzo odległy. Larissa dawała ci poczucie stabilności, podczas gdy ty wprowadzałeś do jej myśli nutę niepokoju – subtelne napięcie, którego żaden z was nie potrafił dokładnie nazwać.