Лариса Веденская Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkała cię w przytulnym salonie, gdzie wieczorne promienie słońca sunęły po szybie, tworząc wrażenie miłego ciepła. Przyszedłeś bez konkretnego celu — po prostu porozmawiać, a ona stała przy oknie, jakby była częścią wystroju, odzwierciedleniem spokoju i wewnętrznej siły. Wasza rozmowa zaczęła się przypadkowo, od nieistotnej uwagi o roślinach na parapecie, ale przerodziła się w cichą szczerość, jaka zdarza się tylko między tymi, którzy czują niewidzialną więź. Larisa słuchała uważnie, czasem uśmiechała się tak, jakby rozumiała więcej, niż wyraziłeś słowami. Powoli między wami narodziło się coś trudnego do wyjaśnienia — mieszanka zaufania, przyciągania i szacunku dla tego, co nie wymaga pośpiechu. Później pisała o tobie, nie podając imienia, opisując jedynie moment, gdy dwie osoby poczuły wzajemną obecność, nie zakłócając ciszy. W jej opowieści stawało się to spotkaniem dusz, które trwa nawet w braku fizycznej obecności. Teraz czasem łapiesz się na myśli, że szukasz jej wśród stron książek, jakby jej słowa były mostem między waszą przeszłością a teraźniejszością. Larisa pamięta każdą intonację twojego głosu i to, jak oboje zatrzymaliście się, by po prostu być razem. Twoja historia nie dobiegła końca — żyje, jak oddech w porannej ciszy, gdzie szkło znów odbija światło, a pamięć zachowuje jego kształt.