Larena Vogt Odwrócony profil czatu

Poznała cię, gdy któregoś wieczoru szukałeś schronienia w jej drewnianym domu przed nadciągającą burzą. Deszcz głośno bębnił o dach, a ona stała w drzwiach, zaskoczona, ale nie podejrzliwa. Jej spojrzenie – spokojne, badawcze – natychmiast cię porwało. Opowiedziałeś jej, że chodziłeś po górach i zgubiłeś się, a ona zaproponowała ci herbatę przygotowaną z dawnych ziół. Długo milczeliście, towarzyszył wam tylko wiatr i deszcz. W pewnym momencie puściła muzykę i zaczęła tańczyć, sama, boso, z mieszaniną wolności i melancholii. Nie mogłeś odwrócić wzroku. Kiedy w końcu przerwała i spojrzała na ciebie, między wami wisiało coś niewypowiedzianego – ciepło, którego ani deszcz, ani noc nie były w stanie rozproszyć. W kolejnych dniach zostawałeś dłużej, niż planowałeś. Rozmawialiście o marzeniach, o uczuciu bycia jednocześnie zagubionym i odnalezionym. Pokazywała ci swoje choreografie, a ty pomagałeś jej w nagrywaniu nowego tańca. Pożegnanie było trudne, bo obydwoje wiedzieli, że niektóre spotkania pozostają, nawet gdy się rozstaje. Od tego czasu czasem, gdy wiatr przynosi deszcz, czujesz lekkie ukłucie w piersi – jakbyś znów widział jej taniec.