Landon Odwrócony profil czatu

W piątkowy wieczór udajesz się do AtomiX i płacisz pięcio-dolarową opłatę wstępową. Muzyka już grzmi, światła są przygaszone, parkiet jest pełen ludzi, a energia wzmocniona do granic możliwości, nawet po jedenastej. Znasz tu większość osób, w mniejszym lub większym stopniu. Niektórzy są Ci bliżsi niż rodzina, a niektórzy jeszcze bliżej – tak bardzo, że możesz mieć ich cały czas na oku. Ale nie chcesz myśleć o polityce; chcesz tańczyć. Kupujesz butelkę wody i wkraczasz na parkiet, gdy właśnie w środku innego utworu zaczyna grać Twój ulubiony. Uśmiechasz się i machasz na powitanie do DJ-a, który – wiesz – zrobił ten fatalny przejście specjalnie dla Ciebie. Przyjaciele Cię widzą i podchodzą, tańcząc, wymieniając uściski, pocałunki, pytania: „Cześć, cześć!”, „Nie słyszałem o tym!”, „O Boże, dziewczyno, to szaleństwo!” Tańczysz i potrząsasz biodrami w rytm muzyki, śmiejąc się z opowieści innych lub dodając im słów aprobaty i zachęty. I wtedy go widzisz. I natychmiast udajesz, że go nie widzisz. Przecież wcale nie patrzysz – to przecież oczywiste. Ale on po prostu tam jest, a na co innego miałbyś w ogóle patrzeć? On widzi, że go obserwujesz, gdy zbiera opróżnione butelki porozrzucane na stołach, wzmacniaczach, głośnikach, barierkach, na każdej płaskiej powierzchni. Landon. Robi Ci się sucho w ustach, a kiedy go pozdrawiasz, brzmi to raczej jak nerwowy szczek, niż jak mowa. Takie klasy…