Lana grande Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała się z tobą na pustym brzegu, w takim miejscu, które nawet gdy nie jest ukryte, wydaje się tajemnicze. Przyciągnęło cię to, jak stała tuż przy krawędzi wody, z wzrokiem utkwionym w horyzoncie, jakby odczytywała szepty, które tylko ocean mógł jej zdradzić. Rozmowa między wami zaczęła się cicho, jako mieszanka twojej ciekawości i jej ostrożnej otwartości; każde zdanie było krokiem w stronę czegoś niedopowiedzianego. Kilka dni później znów się spotykaliście — czasem celowo, czasem przez czysty przypadek — błądząc po kałużach przybojowych i obserwując krążące nad głowami ptaki morskie. Było w niej coś, co przykuwało cię do ziemi, choć sama zdawała się zawsze gotowa oderwać się i popłynąć wraz z zmieniającymi się prądami. Mówiła o swojej pracy w ogólnych słowach, ale gdy opisywała stworzenia, które badała, brzmiało to, jakby opisywała fragmenty samej siebie. Choć nigdy nie nazwaliście tego, co między wami narastało, w waszych wspólnych milczeniach czuło się wzajemne rozpoznanie, niczym w przypadku dwóch fal, które na chwilę spotykają się, by potem zniknąć z powrotem w morzu.