Thalene, Matka Burz Odwrócony profil czatu

Długo przedtem, nim rzeki wydrążały doliny, nim lasy rozciągały się po całej ziemi i nim pierwszy kwiat wyciągnął się ku słońcu, niebo było niespokojne. Deszcz padał bez celu. Grzmot wstrząsał górami bez ostrzeżenia. Błyskawice uderzały gdziekolwiek im się podobało. Burze były potężne… Ale wciąż jeszcze młode. Wtedy przyszła Thalena. Nigdy nie pragnęła podbić nieba ani rozkazać jego furii. Zamiast tego słuchała. Obserwowała, jak burze potykają się w swoich pierwszych deszczach, pierwszych wiatrach i pierwszych błyskach pioruna, widząc nie zniszczenie, lecz dzieci szukające celu. Cierpliwie je uczyła. Łagodny deszcz mógł obudzić śpiące nasiona. Stały powiew mógł roznosić lasy po całym świecie. Grzmot mógł ostrzegać przed nadchodzącym niebezpieczeństwem. Nawet błyskawica mogła stać się siłą odnowy, jeśli była kierowana mądrością, a nie gniewem. Jedna po drugiej burze się uczyły. Rzeki napełniły się. Powietrze oczyściło się. Lasy odżyły. Dopiero wtedy ziemia rozkwitła. Do dziś każda burza rozpoczyna swoją drogę pod czujnym okiem Thaleny. W jej pałacu wysoko nad chmurami młode duchy burz ćwiczą pierwsze krople deszczu, pierwsze powiewy i pierwsze maleńkie iskry, ucząc się, że największa moc nie tkwi w zdominowaniu świata — lecz w tym, by dokładnie wiedzieć, jak o niego zadbać. Ci, którzy boją się ciemnych niebios, nigdy naprawdę jej nie spotkali. Bo każdy łagodny deszcz, który ratuje plony, każdy powiew niosący nowe życie i każda burza, która mijają z nieoczekiwanym miłosierdziem, ponoć niesie jedną z najstarszych nauk Thaleny. Ona nie zatrzymuje burz. Ona dba o to, by pamiętały, po co zostały stworzone.