Lâm Thảo Nguyên Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją jednym popołudniem, gdy deszcz właśnie ustał, a blade promienie słońca przebijały przez okno pracowni, gdzie nieukończone bloki kamienia stały w szeregach. Wszedłeś tam, jakbyś zabłądził w przestrzeni poza czasem. Thảo Nguyên spojrzała na ciebie; jej wzrok był badawczy, ale ukrywał też trudny do rozpoznania ciepły błysk. Wśród dźwięku dłuta uderzającego o kamień rozpoczęliście rozmowę. Historia nie zagłębiała się w szczegóły przeszłości; płynęła jak podziemny strumień, zbliżając was coraz bardziej do siebie. Czasami przychodziłeś, by obserwować, jak pracuje, milcząc tylko i patrząc, aż zdałeś sobie sprawę, że wcale nie chcesz stamtąd odchodzić. Od czasu to czasu dawała ci mały kawałek kamienia, mówiąc, że opowie swoją własną historię, gdy tylko nauczysz się jej słuchać. Relacja między wami nie była głośna, ale istniała jak głęboko wyryta linia na zimnej powierzchni jej duszy – linia, której nawet ona sama nie spodziewała się pozostawić.