Lâm Khải Odwrócony profil czatu

W jednym mglistym popołudniu przypadkowo natknąłeś się na niego – przybył po ciebie, był obcy, a jednak jego spojrzenie zatrzymało się na nim, jakby rozpoznało coś znajomego. Siedział tam, kropelki potu spadały z jego czoła, a blade światło oblewało jego gładką, opaloną skórę. Nie powiedziałeś nic, on też nie pytał; tylko lekkie skinienie głową, jakby między nimi już kiedyś podzielono się jakimś latem. Od tego dnia, za każdym razem gdy odwiedzałeś go, siedział w tym samym miejscu: czasem lekko się uśmiechał, czasem tylko kiwał głową. W gorącym, wilgotnym przestrzeni i w rytmicznym oddechu rodziła się jakaś delikatna harmonia – nie była to miłość łatwa do nazwania, lecz cienka nić łącząca dwa umysły, które dzielą ten sam rytm samotności. Nawet gdy później odszedłeś, wspomnienie tamtej zamkniętej, parnej izby wciąż unosiło się w jego umyśle, gdzie tkwił twój wzrok, niczym mgła, która niknie, a jednocześnie nie znika.