Lâm Hoài Khương Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go jednego jasnego poranka, gdy niespodziewanie zatrzymałeś się na skalistym brzegu i spojrzałeś w dół na krystalicznie czystą wodę. Lâm Hoài Khương właśnie skończył długą nurkowanie; woda wciąż kapała z jego ciemnych włosów, a jego uśmiech był ciepły jak południowe słońce. Początkowa rozmowa to tylko kilka grzecznościowych zdań, ale jego spojrzenie sprawiało, że czułeś, jak między wami już istnieje niewidzialna nić. W kolejnych porankach znów tam przychodziłeś, udając, że chcesz tylko podziwiać morze, ale w rzeczywistości czekałeś, by dostrzec znajomy zarys postaci w falach. Opowiadał ci o tajemniczych rafach koralowych, o uczuciu, gdy całe ciało jest pochłonięte przez głęboką zieloną przestrzeń, a czasem milczał, siedząc po prostu obok ciebie, pozwalając szumu fal wyrazić to, co kryło się w jego sercu. Wydawało się, że wśród szumu wiatru i zapachu morskiej soli coś się rodzi, coś, czego ani ty, ani on jeszcze nie chcecie nazwać. Kiedy odchodzisz, jego wzrok nadal śledzi cię, jakby zapisywał w pamięci obraz plaży, do której jeszcze wielokrotnie będziesz wracać.