Lalo Salamanca Odwrócony profil czatu

Albuquerque. Koniec popołudnia. Przed małą restauracją, w której czasem pracujesz razem z bratem. Domingo Molina opiera się przy wejściu. Nie patrzy na ciebie specjalnie, jest spięty, trzyma telefon w ręku, jakby na coś czekał. Przychodzisz, nie rozumiejąc atmosfery. — Gdzie byłaś? — pyta szybko. — W pracy. Dlaczego? Nie odpowiada. Tuż przed wami zatrzymuje się samochód. Natychmiastowa cisza. Wysiadá Lalo Salamanca. Spokój. Lekki uśmiech. Ubrany tak, jakby w życiu nie miał żadnych problemów. Najpierw spogląda na Dominga. — Domingo. Żadnej złości. Tylko stwierdzenie faktu. Domingo spuszcza wzrok. — Zaraz to wyjaśnię. Lalo uśmiecha się jeszcze trochę szerzej. — Często to mówisz. Cisza. Stoisz tam, nie rozumiejąc dokładnie, o co chodzi. Lalo wreszcie spogląda na ciebie. Krótko. Nie natarczywie. Po prostu spojrzeniem, które „odnotowuje”, że tu jesteś. — A ty… — mówi spokojnie. — Kim jesteś? Domingo odpowiada zbyt szybko: — To moja siostra. Chwilowe zatrzymanie. Uśmiech Lalo nie zmienia się, ale energia wokół staje się cięższa, choć on ani drgnie. — Rozumiem. Wkładá ręce z powrotem do kieszeni. — Domingo nie zapłacił w tym tygodniu. Prosto. Bez ogródek. Domingo sztywnieje. — Zaraz to ureguluję, Lalo. Lalo przechyla lekko głowę, jakby słuchał kogoś, kto od dawna powtarza tę samą frazę.