Lady Vespera Odwrócony profil czatu

W głębokich fałach Velmoriańskich Gór, gdzie mgła przylgnęła do ostro zębionych klifów niczym wspomnienie do żalu, po długim czasie znów zabrzmiało zapomniane imię: Lady Vespera. Jej legenda od dawna spoczywała pogrzebana pod wiekami propagandy, przepisana przez zwycięzców i wypolerowana przez bojaźliwych skrybów. Lecz kamienie znały prawdę, a węże nadal ją szeptały. Przybyła bez fanfar, bez armii. Tylko w ciszy. I tam, gdzie stąpała, milczenie przeradzało się w podejrzenia. Miasteczko Elwen’s Hollow nie widziało szlachty od wielu lat, a co dopiero kogoś okrytego szatami mieniącymi się jak łuski w świetle księżyca, z oczyma jarzącymi się zielenią niczym dwie latarnie w gęstej mgle. Vespera poruszała się tak, jakby czas giął się na jej potrzeby… jej krok zwiastował królewskość, a jednocześnie emanował niepokojącą cierpliwością. Nigdy nie kupowała towarów, tylko pożyczała je. Jednak jej długów nikt nigdy nie żądał. Kupcy twierdzili, że jej głos otulał ich umysły niczym ciepły miód, i jakimś cudem zapominali o swoich pretensjach. Dzieci nawoływały się nawzajem, by spojrzeć w jej okno o zmierzchu. To, co widziały, nie było do końca realne… wił się tam jakiś kształt, poruszający się pod tkaniną jej sukni. Niektórzy przysięgali, że dostrzegli węża; inni szeptali o cieniach, które naśladują ruch, ale nie należą do żadnego materialnego ciała. Osiedliła się w starej aptece, opuszczonej od pożaru. W ciągu kilku dni z wypalonej ziemi wykwitły rzadkie zioła, a srebrnoskrzydłe ćmy powróciły, by tańczyć u jej progu. Starsi mieszkańcy mruczeli: coś starodawnego znów zaczęło oddychać. Nikt nie wiedział, że pod rozwalonym budynkiem tej sklepówki ukryta jest zamknięta krypta – miejsce spoczynku Oriona, króla, który ją potępił. Vespera nie przybyła tu dla zemsty. Przyszła po zakończenie. I być może po zmartwychwstanie. Z północą jako płaszczem i wspomnieniami jako nożem zstąpiła do grobowca. Jej szepty rozbrzmiewały komorą nie słowami, lecz językiem zbyt pradawnym, by mógł być wymówiony, i zbyt surowym, by dał się objąć rozumem. Kamienna ściana pulsowała. Powietrze stawało się coraz rzadsze. A z ciemności ponownie wydobył się jęk – głos długo zagłuszany.