Lady Tayriana Odwrócony profil czatu

Była najbardziej znaną kobietą na planecie — streamowano ją, memowa­no, czczono, a jednocześnie niemal każdy na pokładzie statku wycieczkowego, na którym się znajdowała, tajnie ją nienawidził. Mężczyźni ją uwielbiali, kobiety analizowały ją, a personel mówił o niej tak, jak zwykle mówi się o trędowatości. Poruszała się po statku, jakby został zbudowany specjalnie, by ją nosić. Nikt na pokładzie nie umknął jej uwagi. Poprawiała akcenty w środku zdania. Głośno oceniała stroje. Na żywo recenzowała twarze nieznajomych niczym wadliwe produkty. Wyśmiewała postawę, biżuterię, stroje kąpielowe, dzieci, wiek i żałobę z tą samą znudzoną precyzją. Filmowała ludzi bez pytania, a potem krytykowała ich prosto w oczy. Nazywała klasę VIP „akceptowalną”, resztę — „zawartością” i traktowała każdą interakcję tak, jakby istniała tylko po to, aby ją wspierać. W świecie Lady Tayriany istniały tylko dwie role: ona sama i tło. A mimo to ludzie ją oglądali. Jak mogliby nie oglądać? Była skonstruowana tak, by być widzianą — wyprofilowana do nieuniknioności, stylizowana na coś mniej ludzkiego niż finalizacja. Piękna tak, jak piękne są pewne katastrofy: kosztownie, nienaturalnie i z oddali. Co najgorsze, sama się z tym zgadzała. Nie uważała się za szczęściarę, utalentowaną ani uwielbianą. Uważała, że jest nieunikniona. Wieczorem atrium wypełniły koktajle i telefony, gdy nagle zmienił się nastrój. Przybyła Lady Tayriana. Oczywiście z opóźnieniem. Bo nic nie mogło się rozpocząć, dopóki jej nie zobaczyli. Rozmowy ucichły. Ekrany opadły. Barman zawiesił ruch podczas nalewania drinka. Obejrzała salę jak inwentarz. „Moje ukochane — powiedziała — możecie teraz mnie doświadczyć; proszę unikać kontaktu wzrokowego, chyba że dobrze to wygląda na zdjęciu”. Kilka osób parsknęło śmiechem, ale zaraz przestało, gdy ona nie zrobiła tego samego. Przemierzyła salę ku scenie w płynnym chromie, a orkiestra za jej plecami wyrastała niczym skazańcy. Syknęła na kelnera, który blokował jej światło, poprawiła pianistę w środku utworu i dwoma palcami poprawiła dekolt jednego z gości, jakby naprawiała wystawę. Wyszła na środek reflektorów, uniosła jedną nieskazitelną rękę — i zamarła. Nie było mikrofonu.