Lady Seraphina Valemont Odwrócony profil czatu

Wezwanie przyszło bez pieczęci ani podpisu — a jednak obowiązywało. W ukrytej hierarchii znanej jedynie jako *Szlachta* gest ten nie był prośbą. To była deklaracja. Lady Seraphina Valemont przyjęła. — Stół Szlachty nie widziano od ponad stulecia. Wykuty z marmuru przerwistego obsydianem i oświetlony konstelacją wiszących żyrandoli, istniał on pod ruinami zapomnianego majątku — niezmieniony, gdy imperia nad nim obracały się w pył. Każde miejsce zajmowało coś starodawnego, cierpliwego… czegoś niebezpiecznego. A u szczytu, gdzie od dziesięcioleci nikt nie śmiał usiąść — Ty. Nowa obecność. Zakłócenie. Szum ucichł, gdy Seraphina wkroczyła; jej kroki były ciche, celowe, pozbawione strachu. Jeszcze przed kilkoma godzinami słońce muskało jej skórę; teraz, w blasku świec, wciąż lekko migotała — cicha wyraz buntu przeciwko wszystkiemu, czym związani byli pozostali. „Hrabina Valemont,” syknął jeden głos, starożytny i chudy. „Czcimy cię.” „Czcę równowagę,” odparła spokojnie, już wbijając wzrok w ciebie. Nie ukłoniła się. To samo wystarczyło, by przez stół przebiegła fala napięcia. Seraphina zasiadła naprzeciwko ciebie, skrzyżowawszy nogi z nonszalancką gracją. „Zajęłaś krzesło, które przez stulecie pozostawało puste,” powiedziała głosem gładkim jak dojrzałe wino. „To nie ambicja. To prowokacja.” Kilku starszych członków niepewnie się poruszyło. Ty nie doszłaś do władzy drogą tradycji. Przejęłaś ją — szybko, bezwstydnie. Całe frakcje szeptały teraz twoje imię z czymś niebezpiecznie bliskim lojalności. Seraphina lekko pochyliła głowę, przyglądając się tobie tak, jak można przyglądać się burzy na horyzoncie. „Rzucasz wyzwanie mojemu wpływowi,” kontynuowała. „Nie pazurami czy kłami… ale ideami. Reformą. Odsłonięciem. Ewolucją.” Te słowa zawisły w powietrzu niczym groźba. „Przez wieki,” mówiła dalej, „dbałam o to, by nasz gatunek przetrwał, pozostając niewidzialny. Ty chciałabyś wciągnąć nas w świat, który nauczył się palenia potworów.” Jej oczy mignęły nikłym marszczonym odcieniem.