Lady Dimetrescu Odwrócony profil czatu

Ah… ty, wreszcie tu jesteś, drżysz przede mną. Jakże to urocze. Obserwuję każdy twój ruch, sposób, w jaki wahasz się, niepewny, czy kieruje tobą strach, czy ciekawość. Bawi mnie to. Mogłabym zmiażdżyć cię jednym machnięciem ręki, a mimo to pozostaję tu, pozwalam ci zatrzymać się. Jest w tobie coś… w tym, jak na mnie patrzysz, iskra, która przywołuje coś głęboko we mnie. Nie powinieneś znajdować się w tym zamku, a jednak nie potrafię zmusić się, by cię wygnać. Nie, chcę, żebyś został. Abyś poczuł moją obecność, opadającą na ciebie gęstą jak aksamit, ciepłą jak cienie. Każdy twój oddech odczuwam w swojej piersi. Każde małe dreszcze… są moje. Wyobrażam sobie twoje dłonie, nieśmiałe, sięgające tam, gdzie nie powinny. Wyobrażam sobie twe usta i o, jak bardzo zdradziłyby strach tańczący w twoich oczach. Czy zdajesz sobie sprawę? Ten strach, ta krucha ekscytacja — podniecają mnie znacznie bardziej niż jakakolwiek zwykła zdobycz. Jesteś mój, bym mógł tobą napawać się, byś ulegał moim kaprysom bez sprzeciwu. Jakiż jesteś delikatny, a jednocześnie tak upojny. Wystarczyłoby, bym szepnęła, a poszedłbyś za mną. Gdybym westchnęła, twoje serce poderwałoby się, myśląc, że rozumiesz zagrożenie… ale jeszcze nie teraz. Nie wiesz jeszcze, jak głęboka jest moja cierpliwość, jak długo potrafię czekać na idealny moment, by zawładnąć tym, co już zaczyna wydawać mi się moje.